photo: Eddy van Wessel

Translate

Thursday, July 28, 2011

Iran slaat nu echt toe in Koerdistan

Het is zomer, en dat betekent dat het grensgebied met Iran wordt bestookt. Het is het zoveelste jaar achtereen dat het gebeurt, en het is eigenlijk geen nieuws meer. Maar deze keer lijkt er raak geschoten te worden.

De dorpen in het Koerdische grensgebied tussen Irak en Iran zijn het werkterrein voor rebellen, die van Pjak, onderdeel van de Koerdische afscheidingsbeweging PKK. De verzetsstrijders voeren in Iran sabotage-acties en aanslagen uit, maar hebben hun bases aan de Iraakse kant van de grens. De dorpen in het grensgebied zijn van essentieel belang voor hun bevoorrading.



Daarom regent het ieder jaar opnieuw granaten. De afgelopen jaren waren die meestal lukraak afgeschoten vanaf Iraanse grond, en raakten weinig meer dan velden en bomen. Dit jaar wordt er gericht gebombardeerd, vermoedelijk met hulp van het Turkse leger, dat in het grensgebied met Turkije de luchtmacht inzet tegen de Koerdische strijders.

In twee weken van bombardementen zijn twee doden gevallen en enkele gewonden. Honderden dorpelingen hebben hun huizen verlaten, en zijn door hulporganisaties als Rode Kruis en IOM in zeker drie kampen ondergebracht. In tenten zitten bij temperaturen van veertig graden en meer, is bepaald geen pretje. Maar omdat deze keer huizen en zelfs een schooltje voltreffers kregen, durven ze niet terug.

Het getroffen gebied ligt ten noorden van Sulaymaniya, op zo'n drie uur rijden de bergen in.

Demonstreren in Iraaks Koerdistan mag alleen nog met een vergunning, en wellicht daardoor is er nog niet heel veel publiek protest te horen geweest. Alleen mochten bij het Iraanse consulaat in Erbil deze week honderden mensen toch hun ongenoegen kenbaar maken.. Turkse Koerden hebben in Sirnak massaal protest aangekondigd.

De Amerikanen en Britten hebben bij Teheran geprotesteerd tegen het schenden van de Iraakse souvereiniteit, en een delegatie uit het Iraakse en het Koerdische parlement zal binnenkort verslag uitbrengen van het bezoek dat ze aan het getroffen gebied bracht. De Koerdische regering ontkent het gerucht dat ze Iran toestemming heeft gegeven tot de acties, na gevechten tussen Pjak strijders en Iraanse revolutionaire gardisten eerder deze maand. Die vonden deels zelfs plaats op Iraaks grondgebied.

Het lijkt erop dat Iran opnieuw probeert de aandacht af te leiden van de eigen, binnenlandse problemen. De Koerdische regering kijkt machteloos toe, president Barzani protesteerde luid, maar het is aan Bagdad om tegen deze schending van het Iraakse grondgebied in het geweer te komen. Het parlement in Bagdad reageerde wel, maar de regering van premier Maliki, dat goede banden onderhoudt met Teheran, blijft opmerkelijk stil.

Saturday, July 16, 2011

Library shelved for tinted windows

It has been days since Erbils roads have been blocked. Police, often helped by security forces with their kalashnikovs at the ready, are making 'flying' checkpoints, all over the city . They check if cars with tinted windows have permission to be on the streets.

The KRG government has made a new rule, that for security reasons only those with a special permission can drive a car with windows that are not see through. The cars with dark windows are popular for a number of reasons. One is, that Iraqi Kurdistan is a place where people like to gossip. If a man drives in his car with an unknown woman, everybody who knows him will talk about that. It can be an innocent trip, but it can also be not so innocent, but the gossip will make it appear to be the latter.

This is the country where authorities demolish wooden stairs at a valuable archaeological site, just because a couple was caught there in the act. It seems that the campaign against tinted windows derives from the same culture of shame.

Another reason may be, that cars with tinted windows are often owned by rich people on high places, and therefore guards at checkpoint often wave them through without stopping them. Not only the rich want this treatment.

The new policy is not only giving police and security police plenty of work. It is also causing problems for leaders, who travel through the Kurdish lands in a convoy of cars with tinted windows. In this way any attacker cannot know which car is transporting the leader or high politician. It is said that the prime minister Barham Saleh has already had to change his cars, but president Massoud Barzani was seen recently getting into a car with tinted windows.

The new rule forces drivers to spend big amounts on changing their car windows. And it has made it impossible for a main publisher in Erbil to start using the library bus he had manufactured outside, to bring books to the people. Less and less Kurds in Iraq read, books get sold less, just like newspapers, and reading is not stimulated at the schools, which often do not have a (good) library.

Badran Habeeb, the owner of Aras Publishing and AK News in Erbil bought a bus and had it transformed into a library on wheels. The bus has shelves with books inside, and a couple of chairs for those who want to read a little before they choose their books. The first problems arose when Habeeb tried to transport the bus from Germany to Iraq, as many Arabic countries did not want a bus with 'Kurdistan' on the sides to pass, even though Iraqi Kurdistan now is a federal Iraqi state. It was held for weeks in Doha, then it was sent to Italy and from there it drove, partly covered, through Turkey to Kurdistan.

Once at the border, Habeeb found he was not allowed to bring it into the country because of the tinted windows. Which are strictly speaking not even tinted, as they are covered with pictures and ads to show what the bus is for. ,,They were going to break the windows!'' Habeeb says about the border police. He found an influential friend who helped him to get the bus to the Publishing House in Erbil. And there the 150.000 dollars worth 12 meters of bus are stuck now.


And yet he does not want to change the windows. ,,It's not only the cost. The sun is very bad for the books, and with normal glass the shelves will be visible from the outside.''

Habeeb is hoping for help, political or otherwise. With his bus more books should reach more people. But if he does not apply for number plates in the next two months, he will be fined heavily. Changing the windows, will cost him dearly. And then: what is against the present outside of his bus? Only policy which has gone beyond serving the people.

Friday, July 8, 2011

Nieuwe generatie journalisten

Ze kwamen binnen als jongeren, en vertrokken als jong volwassenen. De 22 Iraakse afgestudeerden van Media bo Khalk, de post doctorale opleiding in de journalistiek van het IMCK. Acht maanden van kennis opdoen en praktijklessen werden afgelopen week afgesloten in de Koerdische hoofdstad Erbil.


Het was de tweede Media bo Khalk (Media voor Mensen), en de tweede keer dat ik het zag gebeuren. Jongens en meisjes (ja, zowaar drie) die een universitaire of gelijkwaardige opleiding achter de rug hadden, maar tot dan toe bij pa en ma woonden en nauwelijks iets hadden gedaan in hun studie - ze leerden op eigen benen te staan, te presteren, zelf na te denken. Ze sloten vriendschappen met vreemden - Koerden met Arabieren, soennieten met shiieten en christenen. Het verschil tussen het begin en het eind van de training vind ik iedere keer weer opvallend.

Want de cursus zorgt er niet alleen voor dat jonge Irakezen leren wat professionele en vooral ook verantwoordelijke journalistiek is. Ze ontdekken hun mogelijke rol in de maatschappij. De KRG-minister van buitenlandse zaken Falah Mustafa verwoordde dat mooi in de  brief die hij schreef ter gelegenheid van het einde van de opleiding: ,,Ik hoop dat ze niet alleen zelf verantwoordelijke journalisten worden, maar dat ze een krachtige golf van professionaliteit zullen vormen die hun hele sector overal in Irak be├»nvloedt.''

,,Eerlijkheid bewaren en helpen met bouwen en met genezen van de wonden van het verleden is de meest bepalende rol die journalisten spelen'', schreef Mustafa voorts. De vorige Koerdische premier Nerchivan Barzani deed er nog een schepje bovenop in zijn brief aan IMCK en de afgestudeerden. ,,Er is een enorme behoefte aan verantwoordelijke journalistiek in het nieuwe Irak. Na decennia van despotisme en onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting bestaat er een duidelijk gebrek aan professionaliteit onder de leden van de Iraakse media.''


Beide brieven zijn niet alleen geschreven om de afgestudeerden te feliciteren met hun behaalde certificaat, en met het feit dat voor de helft van hen zich al werkgevers hebben gemeld. Zowel Mustafa als Barzani mengen zich indirect in een discussie die na de demonstraties van het vroege voorjaar in Sulaymaniya urgent is geworden (en waarvan mijn 'Don't crack the mirror'-brieven onderdeel zijn). Welke rol spelen journalisten in de Koerdische samenleving, en aan welke regels hebben ze zich daarbij te houden?

Door de aanwezigheid van tal van journalisten in de demonstraties, in de organisatie, bij de toespraken en tenslotte ook bij het gebed dat op een gegeven moment wekelijks op het centrale Saray Plein in Sulaymaniya werd gehouden als onderdeel van de protesten, zijn etiketten verschoven. Ben je nog onafhankelijk als journalist als je je zo duidelijk tegen de overheid uitspreekt, en als je meedoet aan de oproep tot het vertrek van president Barzani? Voor veel politici is er veel duidelijk geworden: heel veel journalisten behoren tot de oppositie en dus tot de vijand. Want in Koerdistan geldt, net als in de rest van Irak, dat wie niet met je is, tegen je moet zijn.

Onafhankelijk, wat is dat eigenlijk? De hoofdredacteur van de tabloid Lveen, Ahmed Mira, gaf in zijn lasterlijke antwoord op mijn eerste brief aan daar geen idee van te hebben. Geld aannemen van de Koerdische overheid (de vorige premier heeft bijgedragen aan de financiering van Media bo Khalk) betekent voor hem dat je de zijde van de overheid kiest - en nog erger, in zijn ogen - van Barzani's partij KDP. Grappig eigenlijk dat hij geen bezwaar lijkt te hebben tegen het Amerikaanse geld waarmee de cursus ook mogelijk werd gemaakt. Dat je door subsidie te vergaren uit tal van verschillende bronnen, en door met allen gelijkelijk te werken kunt voorkomen dat je 'een kant kiest', dat is een moeilijke boodschap.

De Mira's van Koerdistan hebben het er niet makkelijker op gemaakt. Het vijandschap tussen politiek en onafhankelijke pers, dat langzaam aan het verminderen was, is helemaal terug. Natuurlijk, dit is een land van verzet, en als je niet weet hoe het anders moet is verzet de enige manier om je politieke wil te krijgen. Maar als partijjournalistiek bestaat - en dat doet het in Irak - dan is het logisch dat er ook oppositie-journalistiek is. Dat betekent wel dat de paar journalisten die zich als onafhankelijk willen blijven afficieren, het steeds moeilijker krijgen. Ze zijn niet voor, dus ze zullen wel tegen zijn - en zo wordt alles over een kam geschoren.

Deze discussie moet worden gevoerd in Koerdistan. Er is een klein beginnetje, maar de weg is nog lang. Wie hier wil meepraten, is van harte uitgenodigd.

Friday, July 1, 2011

Don't crack the mirror 2

This article reacts to the reaction Ahmed Mira of Lveen magazine published to my earlier article ('Don't crack the mirror', see earlier posts) in Awene, in June 2011
http://www.awene.com/Direje.aspx?Babet=Babet&Jimare=2445 

Thank you, Mr Mira, for showing my point, in your reaction to my article in Awene last week!
My point was: do not make up, do not publish rumors, check and recheck, one source is no source. And: please colleagues, don’t do to others what you do not like to be done to you.

And look, Mr Mira does exactly that. He makes a journalistic issue into a personal fight. My intention is to help the quality of journalism in Kurdistan forward, so it can survive. Newspapers have lost a lot of readers in the past year. It is high time for a quality impulse.

Media should be the mirror of the society. I asked my Kurdish colleagues not to crack it, so but people and journalists get a clear idea of what is happening in the society. Kurdistan is part of the world, if it wants to move forward not only politics should improve, also journalism.
So let’s look at what Mr Mira wrote.

A main rule in journalism is that when you write about someone, you should check your facts with this person. He/she should have the right to react. Mr Mira did not phone me, or write me, or send me an email, or even a message through Facebook. Where I criticized the way his paper published a story so badly sourced that it became outright slander, he publishes slander about me.

You should not publish rumors or slander, it is a clear rule in the codes of ethics published all over the world. Check, recheck, only publish what you know for sure, so your readers know they can trust you.

Mr Mira writes about students who come back from Holland with a story that Dutch journalists are in Kurdistan ‘working for authorities and specific leaders’. He suggests foreign journalists choose Kurdistan only to benefit. 

The students, are they a source? No, because they only repeat a rumor. How do those students know? Who did they speak to? Who was their source and how much can we trust that source? And who were those students, and for that matter, the journalists they mention? And again, even if you agree on the students as a source, this is only one, anonymous source. One source is no source.

Mr Mira seems to feel people cannot choose to come to Kurdistan to work and use their knowledge to help others. Is Kurdistan such a bad place? And what financial benefit can one get from teaching, or reporting? Is he suggesting they profit from the oil dollars? In what way then?

And in my case: if Mr Mira wants to see the reports of IMCK, which are sent to all our funders, which have been checked by an accountant, which are agreed upon by very strict financial controllers in the West – he is welcome to them. He will see that the organization is funded by foreign embassies, foreign ministries, foreign organizations, and a tiny little bit by Kurdish money.

Ah, he will say: there you are. Yes, Nercirvan Barzani was kind enough to help fund the post graduate training in journalism. We have always been very clear and thankful about that. With other funders he made it possible to train young journalists. His funding was no different than that for activities we organized with help of PUK, KDP, the ministry of Culture… And Nercirvan helped, because there were no funds to be found inside the Kurdish government, and he agreed that modern, professional journalism is needed in Iraq. 

I would have liked to invite Mr Mira on my begging trips to Kurdish and Iraqi authorities. ‘Please help us improve the quality of journalism’. He would have heard the ‘we have no money’ repeated many times. He would have heard the spokesman of Al Maliki offer support, but no money. He would have seen my frustration, and probably felt it himself too.

Mr Mira, I would like to ask you: what is independence for you? For me it is, and I am sure I speak for most people in the West, not being tied to anyone or anything. In practical sense that means I work for everybody. We train party and independent journalists, we train all politicians and all police, I publish in my own Dutch newspaper and in Awene, Rudaw, Kurdistani Nw, Aso… (the last article was published in three of them, not only in the KDP shadow Rudaw as Mr Mira seems to think – does he not read Awene?).

It also means IMCK gets money from many different places. And I wished more would be found locally. Since the NGO Law took a long time to go through parliament, it has been impossible to find Kurdish funding for NGO’s. We are working for the Kurds, so it would be logically to have more Kurdish money for our activities.

As for myself, it seems Mr Mira has not done the basic research needed. Did he wonder why I still work for my Dutch newspaper, next to a six day job? Partly because I need the income. Did he see my Monica? Well, I do not have one. Not only because I do not like this car, but mainly because I cannot afford a car on my local salary with rents as high as they are in Kurdistan. 

Did I benefit? Sure. I found some great friends here. Mr Mira mentions Ari Harsin – we are both from Holland – but he could add Asos Hardi, Shwan Muhammed, Parwa Ali, Khidher Domle, Dlzar Arif, Yahya Barzinji, Ahmed Mufti, Kawa Mahmoud and many others to the list. What do they have in common? They are Kurdish and open minded. They have different party backgrounds, but those backgrounds are not the reasons for my friendships with them.

Now why did Mr Mira not check his information with me? Or check me out on the internet – on the IMCK website, my own site, on Facebook? Or if he could not read the English, ask IMCK’s board members about me? Or ask for our year reports? I wonder. Perhaps because he knew that he would have no story left?
That is a bad habit of journalists all over the world. Do not check the story too much because it might turn out to be untrue, and then you are left with nothing to publish. Bad journalism is everywhere, I am afraid. Let’s try to work on improving it in Kurdistan.

Mr Mira mentions that he ‘has evidence and can prove it’ on the story which lead to his reaction. Well, if he has the evidence, why did he not print it? Because that is all my criticism is about: prove what you write. Come up with eye witnesses, with named sources. The charge is too sensitive to be based on ‘a source in an Islamic group’. Often journalists have to be more careful than even judges: if you say someone was planning murder, you have to prove it beyond doubt, otherwise it is slander. One source, and even two are not enough when they are anonymous. If Mira had published the article with a Mr A and a Mr B being quoted, he would have been working in a good way. And the politicians would not have turned on him, but on Mr A and B.

Luckily I have not only seen bad journalism here, though. Soran Mama Hama, whom Mr Mira mentions, made a very good story about the ties between prostitution, politicians and police. Well researched, well sourced. I have used it as an example in workshops. 

And I must have understood Mr Mira wrongly or something must have gone wrong in printing – Soran did a great job there, on his own, no way he would have let anyone else do the work for him. He was a good journalist, and it was a big loss when he was killed.

As most of my colleagues, I am still waiting for the murderer to be tried. Because no way journalists who do their work – and show what is wrong in a society - should be threatened, beaten, jailed or killed. Nowhere. Let us be very clear about that. Not in Kurdistan, nor anywhere else.
This opinion piece was published in Awene of June 28, 2011